و جامعهء بشريّت در آن زمان - از هر گروه و قبيله و از هر نژاد و ملّت - از حكومت عدلِ الهى آن حضرت خشنود و خوشحالند ، و در كمال خرسندى به حيات تازه و زندگى پيشرفته‌اى كه سراسر جهان را در آن زمان فرا مىگيرد ، ادامه مىدهند . در حكومت جهانى حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه آنچنان بساط شادى گسترده مىشود كه حتّى گفتگو دربارهء آن روزگار ، آدمى را به نشاط مىآورد و خاطره‌هاى رنج‌آور و تلخ زندگى را - اگر چه براى مدّتى كوتاه - به دست فراموشى مىسپارد . آشنا شدن با ويژگىهاى روزگار پرشكوه ظهور ، آنچنان قلبهاى پاك‌طينتان و افكار انسان‌هاى اصيل را جذب مىنمايد كه براى فرا رسيدن آن عصر فرخنده لحظه‌شمارى مىكنند و با قلبى آكنده از مهر و صفا خواستار هرچه زودتر فرا رسيدن آن روزگار فرخنده از خداوند مهربان مىشوند . زيرا مىدانند با تشكيل حكومت الهى حضرت مهدى ارواحنا فداه و با به قدرت رسيدن دولت فاطمى ، ديگر غم به خانه‌اى راه نخواهد يافت و اشك كودكان يتيم در دامان مادران نخواهد ريخت ، در آن زمان خون انسان‌هاى ستمديده ، صحنهء گيتى را رنگين نخواهد نمود و كودكان بىگناه با پيكر بىروح پدران خود رو به رو نخواهند گشت . در آن زمان . . . . . ولى در اين زمان جامعهء بشريّت بر اثر پيشرفت علم و تمدّنِ يك‌بُعدى و ركود مسايل واقعى و معنوى ، با دست خويش بدبختى و تبه‌كارى را براى خود فراهم ساخته است و دژخيمان زراندوز استعمارگر ، آنان را به سوى لهيب سوزان آتش رهبرى مىكنند و تهديد زورگويان جهان ، افق‌هاى تيرهء بىشمارى را به روى مردمان گشوده است . در اين دوران كيست كه خاطرى آسوده داشته باشد ؟ ! كيست كه راحت باشد ؟ ! كيست كه در كاروان اشك ، در كوه غم و در صحراى حسرت جايى نداشته باشد ؟ ! آرى ؛ مقرّرات برده‌ساز و انگيزه‌هاى شوم نظام‌هاى طاغوتى همچنان بر